บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า เอโส ธมฺโม ได้แก่ นี้แล เป็นสภาพของบัณฑิตในปางก่อนทั้งหลาย.

บทว่า ภตฺตารํ สขารํ มํ ได้แก่ เป็นทั้งนายด้วย เป็นทั้งเพื่อนด้วย.

บทว่า ภยํ ได้แก่ ความสะดุ้งตกใจกลัว ย่อมไม่เกิดแก่เรา เหมือนกับว่า เราอยู่ในท่ามกลางหมู่หงส์บนภูเขาจิตตกูฏ ฉะนั้น.

บทว่า มยฺหํ ได้แก่ พ่อจักให้เรารอดชีวิต.