บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปุญฺญสงกาเส ได้แก่ มีบุญเช่นเดียวกับตน.

บทว่า ลกฺขณสมฺมเต ได้แก่ สมมติกันว่าประเสริฐรู้กันโดยทั่วๆ ไปแล้ว.

บทว่า ขลุ เป็นนิบาต เชื่อมข้อความด้วยบทเบื้องต้นว่า ได้ยินว่า พระราชาทรงทอดพระเนตรหงส์ทั้งสองนั้น ดังนี้.

บทว่า เทถ ความว่า พระราชา เมื่อจะทรงกระทำอาการคือความเลื่อมใสให้ปรากฏเป็นต้น.