มิสฺสํ นนฺทีหิ คจฺฉนฺตํ กึ ชานมนุปุจฺฉสีติ ฯ

ตตฺถ มมนฺติ อหํ ชนํ ปหาย คจฺฉามิ ตํ มํ โอหาย คจฺฉนฺตํ ฯ เอตฺถาติ เอตสฺมึ ฐาเน เอโส มหาชโน อภิสโฏ อนุพนฺธนฺโต อาคโต ฯ สีมาติกฺกมนํ ยนฺตนฺติ ตวํ ปน กึ ปุจฺฉสิ มํ กิเลสสีมํ อติกฺกมฺม อนาคาริยมุนิญาณสํขาตสฺส โมนสฺส ปตฺติยา ยนฺตํ ปพฺพชิตํ ฯ มิสฺสํ นนฺทีหิ คจฺฉนฺตนฺติ ปพฺพชิโตมฺหีติ นนฺทึ อวิชหิตฺวา ขเณ ขเณ อุปฺปชฺชมานาหิ นนฺทีหิ มิสฺสเมว คจฺฉนฺตํ กึ ชานนฺโต ปุจฺฉสิ อุทาหุ อชานนฺโต มหาชนโก กิร วิเทหรฏฺฐํ ฉฑฺเฑตฺวา ปพฺพชิโตติ กึ สาสนํ น สุตํ ตยาติ ฯ

อถสฺส โส ทฬฺหสมาทานตฺถาย ปุน คาถมาห

มาสฺสุ ติณฺโณ อมญฺญิตฺโถ สรีรํ ธารยํ อิมํ

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๑,๑๐๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. มหาชนกชาดก”