อหมฺปิ ปพฺพชิสฺสามิ ราชปุตฺต ตวนฺติเก

อวหยสฺสุ มํ ภทฺทนฺเต ปพฺพชฺชา มม รุจฺจตีติ ฯ

ตตฺถ ตวนฺติเกติ ตว สนฺติเก ฯ อวฺหยสฺสูติ เอหิ ปพฺพชาหีติ มํ ปกฺโกสสฺสุ ฯ

เอวํ เตน ยาจิโตปิ มหาสตฺโต สจาหํ อิทาเนว ตํ ปพฺพาเชสฺสามิ มาตาปิตโร จ เม อิธ นาคจฺฉิสฺสนฺติ อถ เนสํ ปริหานี ภวิสฺสติ อิเม อสฺสา จ รโถ จ ปสาธนภณฺฑญฺจ นสฺสิสฺสนฺติ ยกฺเขน โส ขาทิโต นุโข เตน สารถีติ ครหาปิ เม อุปฺปชฺชิสฺสตีติ จินฺเตตฺวา อตฺตโน จ ครหา โมจนตฺถํ มาตาปิตูนญฺจ วุฑฺฒึ สมฺปสฺสมาโน อสฺเส จ รถญฺจ ปสาธนภณฺฑญฺจ ตสฺส อิณํ กตฺวา ทสฺเสนฺโต คาถมาห

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๙๖๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. เตมิยชาดก”