Dvādasanipāte meṇḍakapañho niṭṭhito.

Udumbarādevī pana itarehi paṇḍitaṃ nissāya pañhassa ñātabhāvaṃ ñatvā raññā muggamāse nibbisese karontena viya pañcannaṃ samakova sakkāro kato nanu mayhaṃ kaniṭṭhassa visesaṃ sakkāraṃ kātuṃ vaṭṭatīti cintetvā rañño santikaṃ gantavā pucchi deva kena te pañho kathitoti. Pañcahi paṇḍitehi bhaddeti. Te deva cattāro janā tava pañhaṃ kaṃ nissāya jāniṃsūti. Na jānāmi bhaddeti. Mahārāja te cattāro kiṃ jānanti paṇḍitena pana mā nassantu ime bālāti pañhaṃ uggaṇhāpitā tumhe pana sabbesaṃ samakaṃ sakkāraṃ karotha ayuttametaṃ paṇḍitassa visesaṃ kātuṃ vaṭṭatīti. Rājā ayaṃ attānaṃ nissāya ñātabhāvaṃ mayhaṃ na kathetīti paṇḍitassa tusitvā atirekataraṃ sakkāraṃ kattukāmo cintesi hotu mama puttaṃ ekaṃ pañhaṃ pucchitvā kathitakāle mahantaṃ sakkāraṃ karissāmīti. So pañhaṃ cintento sirimeṇḍakapañhaṃ cintetvā ekadivasaṃ pañcannaṃ Paṇḍitānaṃ upaṭṭhānaṃ āgantvā sukhanisinnakāle senakaṃ āha senaka pañhaṃ pucchissāmīti. Puccha devāti. Rājā sirimeṇḍakapañhe paṭhamaṃ gāthamāha

paññāyupetaṃ siriyā vihīnaṃ

yasassinaṃ vāpi apetapaññaṃ