Senako taṃ sutvā ajānanto kiṃ hanti kiṃ hantīti taṃ taṃ vilapitvā nevassa antaṃ na koṭiṃ passati. Sesāpi tayo janā appaṭibhānāva ahesuṃ. Rājā vipaṭisārī hutvā puna rattibhāge devatāya pañho te ñātoti puṭṭho devate cattāropi paṇḍitā me puṭṭhā tepi na jāniṃsūti āha. Devatā kinte jānissanti ṭhapetvā mahosathapaṇḍitaṃ añño koci ete kathetuṃ samattho nāma natthi sace taṃ pakkosāpetvā ete paṇhe kathāpesi iccetaṃ kusalaṃ no ce taṃ pakkosāpetvā ete kathāpessasi iminā jalatena Ayakūṭena sīsante bhindissāmīti rājānaṃ tajjetvā mahārāja agginā atthe sati khajjopanakaṃ dhamituṃ na vaṭṭati khīrena vā atthe sati govisāṇaṃ dūhituṃ na vaṭṭatīti vatvā imaṃ pañcakanipāte khajjopanakapañhaṃ udāharitvā gāthamāha

ko nu santamhi pajjote aggipariyesanaṃ caraṃ

addakkhi rattiṃ khajjotaṃ jātavedaṃ amaññatha

svāssa gomayacuṇṇāni abhimatthaṃ tiṇāni ca

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๑,๔๘๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๕. มโหสถชาดก”