atthāni jānissaṃ yathāpi aññe

imaṃ gale gahetvāna nāsetha vijitā mama

yo me ratanalābhassa antarāyāya bhāsatīti.

Imā dve gāthā vatvā mahārāja ahaṃ gahapatiputto yathā tava aññe senakādayo paṇḍitā atthāni jānanti tathā kimeva jānissaṃ agocaro esa mayhaṃ gahapatisippamevāhaṃ jānāmi ayamattho senakādīnaṃ pākaṭo te paṇḍitā honti ajja te aṭṭhārasahi akkhobhiṇīhi parivāritassa tava senakādayo avassayā hontu maṃ pana gīvāyaṃ gahetvā nikkaḍḍhituṃ āṇāpesi idāni maṃ kasmā pucchasīti evaṃ suniggahitaṃ niggaṇhi. Taṃ sutvā rājā cintesi paṇḍito mayā katadosameva kathesi pubbeva hi idaṃ anāgatabhayaṃ jāni tena maṃ ativiya niggaṇhati na kho pana ettakaṃ kālaṃ nikkammako acchissati avassaṃ iminā mayhaṃ sotthibhāvo kato bhavissatīti. Atha naṃ pariggaṇhanto dve gāthā abhāsi

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๑,๖๐๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๕. มโหสถชาดก”