Tattha bahūnamapīti pañcayojanasatikassa nāgabhavanassa issarabhāvaṃ sandhāyevāha. Na me dhītaramārahoti evaṃ mahānubhāvopi samāno paneso ahijātikattā mama dhītaraṃ araho na hoti. Khattiyo ca videhānanti idaṃ mātupakkhañātakaṃ dassento āha. Samuddajāti So khattiyo ca videharājaputto mama dhītā ca samuddajā te ubhopi abhijātā aññamaññaṃ saṃvāsaṃ arahanti na hesā maṇḍūkabhakkhassa sappassa anucchavikāti āha.

Taṃ sutvā nāgamāṇavakā taṃ tattheva nāsavātena māretukāmā hutvāpi amhākaṃpi divasaṃ vavaṭṭhāpanatthāya raññā pesitānaṃ imaṃ māretvā gantuṃ na yuttaṃ gantvā rañño ācikkhitvā jānissāmāti te tato uṭṭhāya rājanivesanā nikkhamitvā paṭhaviyaṃ nimujjitvā tattha gantvā kiṃ tātā laddhā vo rājadhītāti raññā pucchitā rañño kujjhitvā kiṃ deva amhe akāraṇā yattha vā tattha vā pesesi sace māretukāmosi idheva no mārehi so tumhe akkosati paribhāsati attano dhītaraṃ jātimadena ukkhipatīti tena vuttañca avuttañca vatvā rañño kodhaṃ upādayiṃsu. So attano parisaṃ sannipātāpetuṃ āṇāpento āha

kambalassatarā uṭṭhentu sabbe nāge nivedatha

bārāṇasiṃ pavajjantu mā ca kiñci viheṭhayunti.

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๑,๗๓๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. ภูริทัตชาดก”