jiṇṇaṃ posaṃ gavassañca māssu yuñja yathā pure

parihārañca dajjāsi adhikārakato balīti.

Tattha ete cāti yathā ete dhataraṭṭho vessāmitto aṭṭhako yamadatti usinnaro sivirājāti cha rājāno aññe ca dhammaṃ caritvā sakkavisayaṃ gatā evaṃ tvaṃpi adhammaṃ parivajjetvā dhammañcara. Ko chātoti mahārāja tava byamhe ca pure ca rājanivesane ceva nagare ca annahatthā purisā ko chāto ko tasitoti tesaṃ dātukāmatāya ghosentu. Ko mālanti ko mālaṃ icchati ko vilepanaṃ icchati nānārattānaṃ vatthānaṃ yaṃ yaṃ icchati taṃ taṃ dadantu ko naggo paridahissatīti ghosentu. Ko panthe chattamādetīti ko panthe chattamādiyati. Pādukā cāti upāhanā ca mudu subhā ko icchati.

Yepi te gavassādayo jiṇṇakāle kammaṃ kātuṃ na sakkonti. Tesu ekaṃpi pubbe viya kammesu mā yojayi. Jiṇṇakālasmiṃ hi te tānikammāni kātuṃ na sakkonti. Parihārañcāti idha parihāro sakkāroti vutto. Idaṃ vuttaṃ hoti yo ca te balī hutvā adhikārakato pubbe katūpakāro hoti tassa yathāporāṇaṃ parihāraṃ dadeyyāsi. Asappurisā hi attano upakāraṃ kātuṃ samatthakāleyeva sammānaṃ karonti asamatthakāle na taṃ olokenti sappurisā pana samatthakālepi asamatthakālepi tesaṃ tatheva sakkāraṃ karonti tasmā tvaṃpi evaṃ kareyyāsīti.

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๒,๑๘๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๘. มหานารทกัสสปชาดก”