cajāti te taṃ bhattāraṃ gacchathūbho yathāsukhanti.

Tattha ariyavuttīti mittadhammarakkhanasaṅkhātena ācāraariyānaṃ vattena samannāgato. Yo piṇḍamapacāyasīti bhattu santikā laddhaṃ piṇḍaṃ pūjesi. Gacchathūbhoti dvepi janā assumukhe ñātisaṅghe Hāsayamānā yathāsukhaṃ gacchatha.

Evañca pana vatvā nesādo muducittena mahāsattaṃ upasaṅkamitvā yaṭṭhiṃ paṇāmetvā paṅkapiṭṭhe nisīdāpetvā pāsayaṭṭhiyā naṃ mocetvā ukkhipitvā sarato nīharitvā taruṇadabbatiṇapiṭṭhe nisīdāpetvā pāde bandhapāsaṃ sanikaṃ mocetvā mahāsatte balavasinehaṃ paccupaṭṭhapetvā mettacittena udakaṃ ādāya lohitaṃ dhovitvā punappunaṃ parimajji. Athassa mettānubhāvena sirāya siraṃ maṃsena maṃsaṃ cammena cammaṃ ghaṭṭitaṃ pādo pākatiko ahosi itarena nibbiseso hoti. Bodhisatto sukhappatto hutvā pakatibhāveneva nisīdi. Sumukho attānaṃ nissāya rañño sukhitabhāvaṃ disvā sañjātasomanasso cintesi iminā amhākaṃ mahāupakāro kato nāma atthi amhehi etassa upakāro nāma natthi sace hi esa rājarājamahāmattādīnaṃ atthāya amhe gaṇhi tesaṃ santikaṃ netvā bahudhanaṃ labhissati sace attano atthāya gaṇhi amhe vikkīṇitvā dhanaṃ labhissateva pucchissāmi tāva nanti. Aka naṃ upakāraṃ kātukāmatāya pucchanto gāthamāha

sace attappayogena ohito haṃsapakkhinaṃ

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๕๐๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. มหาหังสชาดก”