Evañca pana vatvā iti kho bhikkhave ahaṃ tiracchānagatopi itthīnaṃ akataññutaṃ bahumāyataṃ anācārataṃ dussīlatañca jānāmi tadāpāhaṃ tāsaṃ vase avattitvā tā eva attano vase vattemīti imāya kathāya tesaṃ bhikkhūnaṃ anabhiratiṃ haritvā satthā tuṇhī ahosi. Tasmiṃ khaṇe dve kāḷakokilā sāmikaṃ daṇḍakena ukkhipitvā heṭṭhābhāgādīs catasso catasso hutvā taṃ padesaṃ āgamiṃsu. Te bhikkhū Tāpi disvā satthāraṃ pucchiṃsu. Satthā pubbe bhikkhave mama sahāyo puṇṇamukho nāma pussakokilo ahosi tassāyaṃ vaṃsoti vatvā purimanayeneva tehi bhikkhūhi pucchito āha

tasseva khalu bho himavato pabbatarājassa puratthime disābhāge susukhumasunipuṇagiripabhavā haritūpayantiyoti.

Tattha susukhumāti suṭṭhu sukhumasaṇhasalilatāya susukhumā sunipuṇā giri etesaṃ pabhavāti susukhumanipuṇagiripabhavā. Himavantato sandamānā haritatiṇamissaoghatāya haritā kuṇāladahaṃ upagamanena upayantiyoti susukhumasunipuṇagiripabhavā haritūpayantiyo evarūpā nadiyo yasmiṃ sandantīti.

Idāni yaṃ kuṇāladahaṃ tā upayanti tattha pupphāni vaṇṇento āha

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๖๙๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. กุณาลชาดก”