อักขระนั้นพึงถือเอาว่า ชื่อว่าอักขระ ด้วยสามารถแห่งปัญหาที่บรรดาพราหมณ์ผู้มีจุดหมายปลายทางถามด้วยใจ และด้วยสามารถแห่งปัฏฐานมหาปกรณ์อันพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่งพิจารณาแล้วที่รตนฆรเจดีย์.

อีกอย่างหนึ่ง บทที่ไม่บริบูรณ์ก็พึงรับรู้ว่าอักขระ ดุจในคำมีอาทิอย่างนี้ว่า สฏฺฐีวสฺสสหสฺสานิ หกหมื่นปี ดังนี้. ในคำนี้อาจารย์พวกหนึ่งกล่าวว่า สอักษรและ ทุอักษร ก็ชื่อว่าอักขระ, หรือบทที่มีอักขระเดียว ก็ชื่อว่าอักขระ. ว่าด้วยบท

อักขรสันนิบาตอันส่องความที่จำแนกไว้ในคำเป็นต้นว่า ยายํ ตณฺหา โปโนพฺภวิกา ตัณหานี้ใดเป็นปัจจัยให้เกิดอีก ดังนี้ ชื่อว่าบท.

คำที่ประกอบด้วยอักขระมากมาย ได้ในคำเป็นต้นว่า นามญฺจ รูปญฺจ - นามด้วยรูปด้วย ก็ชื่อว่าบท - อักขรสันนิบาต. ว่าด้วยพยัญชนะ