บทว่า สุตํ ความว่า ได้ยินด้วยมังสโสตก็ตาม ได้ยินด้วยทิพโสตก็ตาม. บทนี้เป็นชื่อแห่งสัททายตนะ.

บทว่า มุตํ ความว่า เข้าไปจดอารมณ์ที่ทราบและนับแล้วถือเอา. ท่านอธิบายไว้ว่า อารมณ์แห่งอินทรีย์ทั้งหลายอย่างใดอย่างหนึ่ง เกิดขึ้นด้วยสังกิเลส. บทนี้เป็นชื่อแห่งคันธายตนะ รสายตนะและโผฏฐัพพายตนะ.

บทว่า วิญฺญาตํ ความว่า รู้แจ้งด้วยใจ. บทนี้เป็นชื่อแห่งอายตนะ ๗ ที่เหลือ.

แม้ธรรมารมณ์ในที่นี้ก็ย่อมได้อารมณ์ที่เนื่องด้วยสักกายทิฏฐินั่นแล ส่วนความพิสดารในข้อนี้ พึงทราบตามนัยที่กล่าวแล้วในทิฏฐวาระ.