บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า น เวทคู ทิฏฺฐิยา ความว่า มุนีผู้ถึงเวทคือมรรค ๔ เช่นเราย่อมเป็นผู้ไม่ไปด้วยทิฏฐิ คือย่อมไม่ไปด้วยทิฏฐิ หรือไม่ย้อนมาสู่ทิฏฐินั้นโดยสาระ ในคำเหล่านั้นมีเนื้อความของคำ ดังต่อไปนี้ :-

ชื่อว่าทิฏฺฐิยายก เพราะอรรถว่าด้วยทิฏฐิ เป็นตติยาวิภัตติ.

ชื่อว่าทิฏฺฐิยายก เพราะอรรถว่าไปสู่ทิฏฐิ เป็นทุติยาวิภัตติ.

แม้ที่เป็นฉัฏฐีวิภัตติ เป็นทิฏฺฐิยา เพราะอรรถว่าการไปของทิฏฐิก็มี.