บทว่า ภายติ ย่อมกลัวคือย่อมถึงความกลัว.

บทว่า สนฺตาสํ อาปชฺชติ ย่อมถึงความสะดุ้งคือย่อมถึงความผิดรูป.

บทว่า กตฺถี โหติ เป็นผู้อวด คือมีปกติกล่าวคุณของตน.

บทว่า วิกตฺถี เป็นผู้โอ้อวด คือเป็นผู้มีปกติกล่าวคุณโดยประการต่างๆ หลายอย่าง.