บทว่า พฺรหฺมจารีปฏิญฺโญ ปฏิญาณว่าเป็นผู้ประพฤติพรหมจรรย์ คือตรงกันข้ามกับที่กล่าวแล้ว.

บทว่า อนฺโตปูติ เน่าใน คือถึงความเป็นผู้เน่าใน เพราะเว้นจากกุศลธรรมในภายใน.

บทว่า อวสฺสุโต คือ ชุ่มอยู่ด้วยราคะ.

บทว่า กสมฺพุชาโต คือ มีสภาพเป็นหยากเยื่อ.