บทว่า สรณา โหนฺติ เป็นที่ระลึก คือเป็นที่ให้ทุกข์พินาศไป.

บทว่า นิฏฺฐาปรายโน โหติ คือ เป็นผู้มีความสำเร็จเป็นเบื้องหน้า.

บทว่า ฉนฺทานิทานานิ มีฉันทะเป็นนิทาน ได้แก่ มีฉันทะ มีความพอใจในกามเป็นต้นเป็นนิทาน.

บทว่า เย วาปิ โลภา วิจรนฺติ คือ ชนเหล่าใดมีกษัตริย์เป็นต้นเที่ยวไปเพราะความโลภ แม้ความโลภของชนเหล่านั้นก็มีฉันทะเป็นนิทาน เพราะเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแก้ความทั้งสองรวมกัน.