บทว่า ปมาทฏฺฐานํ คือ เป็นเหตุแห่งความประมาท. บทนี้เป็นชื่อของเจตนาของผู้ที่ดื่มน้ำเมานั้น.

บทว่า อนุโยคํ ได้แก่ ประกอบเนืองๆ ในเหตุเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทในเพราะการดื่มน้ำเมาคือสุราและเมรัยนั้น คือทำบ่อยๆ, ก็เพราะเมื่อเราประกอบเนืองๆ ซึ่งเหตุเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท โภคสมบัติที่เกิดขึ้นแล้วก็ย่อมเสื่อมไป และที่ยังไม่เกิดจึงไม่เกิดขึ้น ฉะนั้น ย่อมรู้ว่า โภคสมบัติของเราย่อมถึงความเสื่อมสิ้นไป.

ในบททั้งปวงก็เหมือนอย่างนี้.

บทว่า วิกาลวิสิขาจริยานุโยคํ ประกอบเนืองๆ ในการเที่ยวมากไปในถนนในเวลาค่ำคืน คือในเวลาไม่สมควร.