บทว่า ตีรณวิภูเตน โดยการพิจารณา คือพิจารณาโดยความเป็นของไม่เที่ยงเป็นต้น แล้วก้าวล่วง.

บทว่า ปหานวิภูเตน โดยการละ คือโดยการล่วงไป เพราะละฉันทราคะ.

บทว่า สมติกฺกมวิภูเตน โดยการก้าวล่วง คือโดยการก้าวล่วงด้วยสามารถการได้อรูปสมาบัติ ๔.

บทว่า กถํ สเมตสฺส คือ ปฏิบัติอย่างไร.