บทว่า เอวํ นี้ แสดงถึงการก้าวไปสู่จตุตถฌาน. อธิบายว่า ได้จตุตถฌานตามลำดับนี้.

บทว่า สมาหิเต คือ จิตเป็นสมาธิด้วยสมาธิในจตุตถฌานนี้.

อนึ่ง ในบทว่า ปริสุทฺเธ เป็นต้น ได้แก่ จิตบริสุทธิ์ด้วยความบริสุทธิ์แห่งอุเบกขาและสติ.

ชื่อว่าจิตผุดผ่อง เพราะเป็นจิตบริสุทธิ์นั่นเอง. อธิบายว่า ผ่องใส.