บทว่า เตสํ ปุเนเก สมยํ วทนฺติ คือ บรรดาสมณพราหมณ์เหล่านั้น สมณพราหมณ์อีกบางพวกมีวาทะว่าสูญย่อมกล่าวความสงบว่าเป็นความสูญ.

บทว่า อนุปาทิเสเส กุสลาวทานา คือ สมณพราหมณ์อ้างตนว่าเป็นผู้ฉลาด ย่อมกล่าวความสงบในอนุปาทิเสส.

บทว่า ภวตชฺชิตา กลัวต่อภพ.

บทว่า วิภวํ อภินนฺทนฺติ ย่อมยินดีความไม่มีภพ คือยินดีเพราะอาศัยความขาดสูญ.