บทว่า ปุถุชฺชา คือ ที่เกิดแต่ปุถุชน.

บทว่า โส อุปยํ กิเมยฺย บุคคลนั้นพึงถึงสังขารธรรมอันควรเข้าถึงอย่างไรเล่า. ความว่า บุคคลนั้นพึงเข้าถึงธรรมแม้อย่างหนึ่งในบรรดารูปเป็นต้น อันควรเข้าถึงอย่างไรเล่า หรือพึงเข้าถึงด้วยเหตุไรเล่า.

บทว่า ทิฏฺเฐ สุเต ขนฺติมกุพฺพมาโน คือ ไม่ทำความชอบใจในรูปที่เห็นและในเสียงที่ฟังอันหมดจดทั้งหลาย.

บทว่า ปุถุชฺชเนหิ ชนิตา วา คือ สมมติเหล่านั้นอันปุถุชนให้เกิด.