บทนั้นมีความดังนี้

ก็แม้การบูชาธรรมของสมณพราหมณ์เหล่านั้นย่อมเป็นของจริง เหมือนดังพวกเดียรถีย์เหล่านั้นสรรเสริญธรรมเป็นทางดำเนินของตน เพราะพวกเขานับถือบูชาศาสดาเป็นต้นอย่างยิ่ง ผิว่า พวกเขาพึงถือเป็นประมาณในข้อนั้นได้ เมื่อเป็นอย่างนั้น วาทะทั้งหมดก็พึงเป็นของจริง. เพราะอะไร. เพราะความหมดจดของสมณพราหมณ์เหล่านั้นเป็นของเฉพาะตัวเท่านั้น. ความสำเร็จนั้นย่อมไม่สำเร็จในบุคคลอื่น แม้โดยปรมัตถ์ก็ไม่มี. เพราะความหมดจดนั้นเป็นเพียงยึดถือด้วยความเห็นเท่านั้นของสมณพราหมณ์เหล่านั้นผู้มีปัญญาอันบุคคลอื่นพึงแนะนำ.

บทว่า ปจฺจตฺตเมว คือ เฉพาะตัวเท่านั้น.

อนึ่ง โดยตรงกันข้าม ผู้ใดชื่อว่าเป็นสมณพราหมณ์ เพราะลอยบาปได้แล้ว.