๕ บทแรกท่านกล่าวด้วยสามารถแห่งกามคุณ ๕. บทที่ ๖ กล่าวด้วยสามารถแห่งความโลภในบริขาร. บทที่ ๖ นั้นกล่าวสำหรับบรรพชิตเป็นพิเศษ. ๓ บทนอกนั้นกล่าวสำหรับคฤหัสถ์ ด้วยสามารถวัตถุอันไม่เป็นที่พอใจ เพราะคฤหัสถ์ทั้งหลาย สิ่งซึ่งเป็นที่รักกว่าทรัพย์ บุตร และชีวิตย่อมไม่มี.

ชื่อว่า ชัปปา เพราะอรรถว่ายังสัตว์ทั้งหลายให้ปรารถนาอย่างนี้ว่า นี้ของเราๆ หรือว่าคนโน้นให้สิ่งนี้ๆ แก่เรา. ๒ บทต่อไป ท่านขยายด้วยอุปสรรค. ต่อนั้นท่านกล่าวบท ชปฺปา อีกเพราะปรารภจะจำแนกความโดยอาการอย่างอื่น. อาการที่ปรารถนา ความเป็นไปแห่งความปรารถนา, ภาวะที่จิตปรารถนา ชื่อว่าชัปปิตัตตะ.

ชื่อว่า โลลุปปะ เพราะอรรถว่าหวั่นไหว คือฉุดคร่าไว้ในอารมณ์บ่อยๆ. ความเป็นแห่งความหวั่นไหว ชื่อว่าโลลุปปิตัตตะ.

อาการที่หวั่นไหว ความเป็นไปแห่งความหวั่นไหว ความเป็นแห่งผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยความหวั่นไหว ชื่อว่าโลลุปปายิตัตตะ.