บทว่า ปุจฺฉญฺจิกตา ได้แก่ ตัณหาที่เป็นเครื่องให้สัตว์ทั้งหลายหวั่นไหว คือหวั่นไหวเที่ยวไปในที่มีลาภ ดุจสุนัข. บทนี้เป็นชื่อแห่งตัณหา เครื่องหวั่นไหวนั้น.

บทว่า สาธุกมฺยตา ได้แก่ ความใคร่ดี เพราะอรรถว่ายังเหล่าสัตว์ให้ใคร่ในอารมณ์ที่น่าชอบใจๆ ดี. ความเป็นแห่งความใคร่ดีนั้น ชื่อว่าสาธุกัมยตา.

ชื่อว่า อธรรมราคะ เพราะอรรถว่า ความกำหนัดในฐานะไม่สมควร มีมารดาและป้าน้าเป็นต้น. ความโลภที่เกิดขึ้นมีกำลังแม้ในฐานะที่สมควร ชื่อว่า วิสมโลภ. ฉันทราคะที่เกิดขึ้นในฐานะที่สมควรก็ตามในฐานะที่ไม่สมควรก็ตาม พึงทราบว่า อธรรมราคะ เพราะอรรถว่าผิดธรรม และว่า วิสมโลภะ เพราะอรรถว่าไม่สม่ำเสมอ.

ชื่อว่าความใคร่ ด้วยสามารถแห่งความใคร่ในอารมณ์ทั้งหลาย.