บทว่า นิวาเรยฺย พึงห้าม คือพึงกั้นจากอารมณ์.

บทว่า สนฺนิวาเรยฺย พึงสกัดกั้น คือพึงกั้นทำให้ไม่มีเหลือโดยชอบ.

บทว่า รกฺเขยฺย พึงรักษา คือพึงทำการรักษา.

บทว่า โคเปยฺย พึงคุ้มครอง คือพึงคุ้มครองเสมอ.