การบริโภคสิ่งที่เป็นทุกข์มีรูปเป็นต้นซึ่งไม่ใช่อมตะ ย่อมมีด้วยตัณหาใด เหตุนั้น ตัณหานั้นท่านจึงกล่าวว่า วิสปริโภคา.

บทที่สำเร็จรูปในที่ทั้งปวง พึงทราบตามหลักภาษา.

พระสารีบุตรเถระประสงค์จะแสดงวิสัยแห่งตัณหานั้น จึงกล่าวคำเป็นต้นว่า อีกอย่างหนึ่ง ตัณหานั้นแผ่ไปในรูป ดังนี้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า วิสาลา วา ปน ได้แก่ ชื่อว่าตัณหา ด้วยอรรถว่าเป็นไปเพื่อความอยากใหญ่นั่นเอง, รูปเป็นต้นท่านกล่าวด้วยสามารถแห่งความกำหนัดที่เป็นไปในกามคุณ ๕ บท.