บทว่า อายตนโลเก ได้แก่ อายตนะ ๑๒ นั่นแล ชื่อว่าโลก ด้วยเหตุมีอายตนะเป็นต้น ทั้งหมดชื่อว่าโลก ด้วยอรรถว่าสลาย.

ตัณหาชื่อว่า วิสัตติกา เพราะอรรถว่าแล่นไป ซ่านไปในโลกมีประการดังกล่าวแล้ว.

บทว่า สโต ความว่า ชื่อว่าเป็นผู้มีสติ เพราะอรรถว่าระลึกได้.

ท่านกล่าวสติโดยเป็นบุคคล สติในบทนั้น มีความระลึกได้เป็นลักษณะ.