ชื่อว่าสติ เพราะอรรถว่าเป็นเครื่องระลึกได้ของเหล่าสัตว์ หรือระลึกได้เอง หรือเพียงระลึกเท่านั้น.

ก็สตินี้นั้นมีการทำซ้ำๆ เป็นลักษณะ มีความไม่ลืมเป็นรส มีการรักษาเป็นปัจจุปัฏฐาน หรือมีภาวะมุ่งอารมณ์เป็นปัจจุปัฏฐาน มีความจำมั่นเป็นปทัฏฐาน หรือมีสติปัฏฐานมีกายเป็นต้นเป็นปทัฏฐาน พึงเห็นว่าเหมือนเสาระเนียด เพราะตั้งมั่นในอารมณ์. และเหมือนนายประตู เพราะรักษาจักขุทวารเป็นต้น

พระสารีบุตรเถระเมื่อแสดงฐานะความเป็นไปของสตินั้น กล่าวสติปัฏฐาน ๔ อย่าง โดยนัยเป็นต้นว่า เมื่อเจริญกายานุปัสสนาสติปัฏฐานในกาย ชื่อว่าเป็นผู้มีสติ ดังนี้

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กาเย ได้แก่ ในรูปกาย.