บทว่า อนฺเต คือ ตั้งอยู่ในที่สุด.

บทว่า ปนฺเต คือ ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่าชัฏ.

บทว่า ปริยนฺเต คือ ตั้งอยู่ในที่สุดรอบเพราะความไกล.

บทว่า เสลนฺเต คือ ส่วนสุดแห่งภูเขาหิน.