บทว่า อาวิลํ ขุ่นมัว คือไม่ผ่องใส.

บทว่า ลุลิตํ เศร้าหมอง คือเป็นกลละ (เปือกตม).

บทว่า เอริตํ ยุ่ง คือไม่ตกลง.

บทว่า ฆฏฺฏิตํ วุ่น คือถึงความกระทบด้วยอารมณ์.