บทว่า ปริวชฺชนาย ได้แก่ เพราะการเว้นโดยรอบ.

สติย่อมเกิดขึ้น เพราะการเว้นบุคคลผู้มีสติอันลืมแล้วเช่นกาวางก้อนข้าว เพราะคบบุคคลผู้มีสติตั้งมั่น และเพราะความเป็นผู้มีจิตน้อมไป โน้มไป เงื้อมไปเพื่อให้สติตั้งขึ้นพร้อมในการยืนและการนั่งเป็นต้น.

บทว่า สติกรณียานํ ธมฺมานํ ได้แก่ ธรรมทั้งหลายที่ควรทำด้วยสติ.

บทว่า กตตฺตา ได้แก่ เพราะความเป็นผู้กระทำ. อธิบายว่า เพราะความเป็นผู้กระทำ คือเจริญมรรค ๔.