สมาธินั้นมีความเป็นหัวหน้าเป็นลักษณะ หรือมีความไม่ซัดส่ายเป็นลักษณะ หรือความไม่ฟุ้งซ่านไปเป็นลักษณะ. มีการประมวลสหชาตธรรมทั้งหลายไว้ในอารมณ์เป็นรส ดุจน้ำประมวลจุรณสำหรับอาบไว้. มีความสงบหรือญาณเป็นปัจจุปัฏฐาน.

สมจริงดังที่ตรัสไว้ว่า ผู้มีจิตตั้งมั่นแล้วย่อมรู้ ย่อมเห็นตามเป็นจริง.

โดยพิเศษมีความสุขเป็นปทัฏฐาน พึงเห็นว่า ความตั้งมั่นแห่งใจเหมือนความหยุดนิ่งของเปลวประทีปในที่สงัดลม.

ชื่อว่า สมาธิพละ เพราะอรรถว่าไม่หวั่นไหวในความฟุ้งซ่าน.