บทว่า อิเมสํ กุสลานํ ธมฺมานํ ได้แก่ กุศลธรรมอันเป็นโลกุตตระซึ่งมีประการดังกล่าวแล้ว.

บทว่า อนฺตรายาย ได้แก่ เพื่อเป็นอันตราย คือเพื่ออันตรธานแห่งโลกุตตรธรรมทั้งหลาย คือเพื่อสละ กุศลธรรมที่เป็นโลกิยะและโลกุตตระในกุศลธรรมเหล่านั้น.

ชื่อว่าเป็นอันตราย เพราะอรรถว่าไม่ให้โลกุตตรธรรมทั้งหลายเกิดขึ้น. อันตรายเหล่านั้นเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป ไม่นำความเสียหายมาให้.

บทว่า ตตฺเถเต ได้แก่ อกุศลธรรมเหล่านั้นในอัตภาพนั้น.