บทว่า สนฺตติ ได้แก่ ไม่ขาดระยะ.

บทว่า สหิตํ ได้แก่ สืบต่อเป็นอันเดียวกัน ดุจในประโยคเป็นต้นว่า ของข้าพเจ้าสืบต่อกัน ของท่านไม่สืบต่อกัน.

บทว่า ผุสิตํ ได้แก่ ถูกต้องในที่ลมผ่านไม่ได้ ดุจในประโยคเป็นต้นว่า ขัดกลอน ดังนี้.

สองบทว่า ปุเรภตฺตํ ปจฺฉาภตฺตํ กล่าวแบ่งเวลาในกลางวันสาม.