บทว่า อภิญฺญาตํ ความว่า รู้แล้วด้วยญาณอันยิ่ง.

บทว่า ปริญฺเญยฺยํ ความว่า พึงกำหนดรู้ทราบซึ่งด้วยสามารถแห่งการหยั่งรู้สามัญลักษณะ และด้วยสามารถแห่งความเป็นผู้มีกิจถึงพร้อมแล้ว.

บทว่า ปริญฺญาตํ ความว่า รู้แล้วโดยรอบ.

บทว่า ภาเวตพฺพํ ได้แก่ พึงให้เจริญ.