บทว่า สจฺฉิกาตพฺพํ ได้แก่ พึงกระทำให้ประจักษ์ ก็การกระทำให้แจ้งมี ๒ อย่างคือ การกระทำให้แจ้งการได้เฉพาะ และการกระทำให้แจ้งอารมณ์.

ในบทว่า อุกฺขิตฺตปลิโฆ นี้ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

บทว่า ปลิโฆ ได้แก่ อวิชชาซึ่งเป็นรากเหง้าแห่งวัฏฏะ.

ก็อวิชชานี้ ท่านเรียกว่าลิ่ม ด้วยอรรถว่าถอนได้ยาก ท่านเรียกพระอรหันต์ว่า เป็นผู้มีอวิชชาเป็นลิ่มสลักอันถอนเสียแล้ว เพราะอวิชชานั้นอันพระอรหันต์นั้นถอนได้แล้ว.