บทว่า ตทนฺตเร ได้แก่ ขันธ์ที่เป็นปัจจุบัน ซึ่งดับในระหว่างขันธ์ที่เป็นอดีตและขันธ์ที่เป็นอนาคตเหล่านั้น.

บทว่า เวสมฺมํ นตฺถิ ลกฺขเณ ความว่า ความไม่เสมอกันชื่อว่าความแปลกกัน ความแปลกกันนั้นไม่มี.

อธิบายว่า ไม่มีความต่างกันจากขันธ์เหล่านั้น.

ชื่อว่าลักษณะ เพราะอรรถว่ากำหนดในลักษณะนั้น.