พึงเห็นความในบทนี้อย่างนี้ว่า บทว่า อภิสงฺขตํ คือ ปัจจัยปรุงแต่ง.

บทว่า อภิสญฺเจตยิตํ คือ มีเจตนาเป็นที่ตั้ง มีเจตนาเป็นมูลเหตุ.

บทว่า เวทนียํ คือ เป็นที่ตั้งแห่งเวทนา.

บทว่า รูเป สาโร น ลพฺภติ ใครๆ ย่อมไม่ได้แก่นสารในรูป คือไม่ได้สาระในรูปว่าเป็นของเที่ยงเป็นต้น.