บทว่า รูปวนฺตํ วา อตฺตานํ เห็นตนว่ามีรูปบ้างคือถือสิ่งไม่มีรูปว่าเป็นตน แล้วตามเห็นสิ่งนั้นว่าเป็นรูป ดุจเห็นต้นไม้ว่ามีเงา.

บทว่า อตฺตนิ วา รูปํ เห็นรูปในตนบ้าง คือถือสิ่งไม่มีรูปนั่นแหละว่าเป็นตน แล้วตามเห็นรูปในตน เหมือนตามดมกลิ่นในดอกไม้.

บทว่า รูปสฺมึ วา อตฺตานํ เห็นตนในรูปบ้างคือถือสิ่งไม่มีรูป (อรูป) นั่นแหละว่าเป็นตน แล้วตามเห็นตนนั้นในรูป เหมือนตามเห็นแก้วมณีในหีบ.

แม้ในเวทนาเป็นต้นก็มีนัยนี้เหมือนกัน.