บทว่า อทฺวยภาณึ มีพระวาจามิได้เป็นสอง คือปราศจากพระวาจาเป็นสอง เพราะมีพระวาจากำหนดไว้แล้ว.

บทว่า ตาทึ เป็นผู้คงที่คือเป็นเช่นนั้น หรือไม่หวั่นไหวไปในอารมณ์ ที่น่าปรารถนาและไม่น่าปรารถนา.

ชื่อว่า ตถาปฏิญฺญา เพราะมีปฏิญญาอย่างนั้น.

บทว่า อปริตฺตกํ คือ ไม่เล็กน้อย.