การดำเนินไปของพระโพธิสัตว์นั้นได้ชื่อว่าเป็นความจริงแท้แน่นอน โดยเป็นบุพนิมิตแห่งการตรัสรู้ธรรมวิเศษมิใช่น้อย. ข้อที่พระโพธิสัตว์นั้นประสูติในบัดนี้ ประดิษฐานพระบาทเสมอกัน นี้เป็นบุพนิมิตแห่งการได้อิทธิบาท ๔ ของพระโพธิสัตว์นั้น, การหันพระพักตร์ไปทางทิศอุดร เป็นบุพนิมิตแห่งความเป็นโลกุตรทั้งหมดของพระโพธิสัตว์, การย่างพระบาท ๗ ก้าวเป็นบุพนิมิตแห่งการได้โพชฌังครัตนะ ๗, ส่วนการยกแส้จามรขึ้นดังกล่าวไว้ในบทนี้ว่า สุวณฺณทณฺฑา วีติปตนฺติ จามรา๒- - จามรด้ามทองตกอยู่ ดังนี้ เป็นบุพนิมิตแห่งการย่ำยีเดียรถีย์ทั้งหมด. การกั้นเศวตฉัตรเป็นบุพนิมิตแห่งการได้เศวตฉัตรอันประเสริฐปราศจากมลทิน ด้วยการหลุดพ้นด้วยอรหัตมรรค การเหลียวดูทิศทั้งหมดเป็นบุพนิมิตแห่งการได้อนาวรณญาณคือความเป็นพระสัพพัญญู, การเปล่งวาจาอันองอาจเป็นบุพนิมิตแห่งการเป็นไปแห่งธรรมจักร อันประเสริฐที่ยังไม่เคยเป็นไป.

แม้พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นี้ ก็เสด็จไปเหมือนอย่างนั้น.

อนึ่ง การเสด็จดำเนินของพระโพธิสัตว์นั้นได้เป็นความจริงแท้แน่นอน ด้วยความเป็นบุพนิมิตแห่งการบรรลุธรรมวิเศษเหล่านี้นั่นแล. ____________________________ ๒- ขุ. สุ. เล่ม ๒๕/ข้อ ๓๘๘

ด้วยเหตุนั้น พระโบราณาจารย์จึงกล่าวไว้ว่า