ความไม่หวั่นไหวในความไม่เชื่อเป็นลักษณะแห่งสัทธาพละ, ความไม่หวั่นไหวในความเกียจคร้านเป็นลักษณะแห่งวีริยพละ, ความไม่หวั่นไหวในความลุ่มหลงเป็นลักษณะแห่งสติพละ, ความไม่หวั่นไหวในความฟุ้งซ่านเป็นลักษณะแห่งสมาธิพละ, ความไม่หวั่นไหวในอวิชชาเป็นลักษณะแห่งปัญญาพละ.

ความตั้งมั่นเป็นลักษณะแห่งสติสัมโพชฌงค์, ความค้นคว้าเป็นลักษณะแห่งธรรมวิจยสัมโพชฌงค์, ความประคองไว้เป็นลักษณะแห่งวีริยสัมโพชฌงค์, ความซ่านไปเป็นลักษณะแห่งปีติสัมโพชฌงค์, ความสงบเป็นลักษณะแห่งปัสสัทธิสัมโพชฌงค์, ความไม่ฟุ้งซ่านเป็นลักษณะแห่งสมาธิสัมโพชฌงค์, ความพิจารณาเป็นลักษณะแห่งอุเบกขาสัมโพชฌงค์.

ความเห็นเป็นลักษณะสัมมาทิฏฐิ, ความยกขึ้นเป็นลักษณะของสัมมาสังกัปปะ, การกำหนดเป็นลักษณะของสัมมาวาจา, การตั้งขึ้นเป็นลักษณะของสัมมากัมมันตะ, ความบริสุทธิ์เป็นลักษณะของสัมมาอาชีวะ, การประคองไว้เป็นลักษณะของสัมมาวายามะ, การเข้าไปตั้งไว้เป็นลักษณะของสัมมาสติ, ความไม่ฟุ้งซ่านเป็นลักษณะของสัมมาสมาธิ.

ความไม่รู้เป็นลักษณะของอวิชชา, ความคิด-เจตนา เป็นลักษณะของสังขาร, ความรู้แจ้งเป็นลักษณะของวิญญาณ, ความน้อมไปเป็นลักษณะของนาม, ความสลายไปเป็นลักษณะของรูป, ความติดต่อกันเป็นลักษณะแห่งสฬายตนะ, ความถูกต้องเป็นลักษณะแห่งผัสสะ, ความเสวยอารมณ์เป็นลักษณะแห่งเวทนา, เหตุเป็นลักษณะแห่งตัณหา, ความยึดถือเป็นลักษณะแห่งอุปาทาน, การประมวล-อายูหนะ เป็นลักษณะแห่ง ภพ, ความเกิดเป็นลักษณะแห่งชาติ, ความทรุดโทรมเป็นลักษณะแห่งชรา, จุติ-การเคลื่อนไป เป็นลักษณะแห่งความตาย.