ในบทเหล่านั้นบทว่า ธมฺมโต ได้แก่ แม้เจตนา ๗ อย่าง แม้วิรัติกุศลกรรมบถ ๓ ในที่สุดสัมปยุตด้วยเจตนา ย่อมสมควรตามลำดับในกุศลกรรมบถเหล่านั้น.

บทว่า โกฏฺฐาสโต ได้แก่ กรรมบถ ๗ อย่างนั่นแลตามลำดับ, มิใช่มูลเหตุ. กุศลกรรมบถ ๓ ในที่สุดเป็นทั้งกรรมบถ เป็นทั้งมูลเหตุ. อนภิชฌา อโลภะเป็นกุศลมูล เพราะถึงแล้วซึ่งมูลเหตุ. อัพยาบาท อโทสะเป็นกุศลมูล, สัมมาทิฏฐิ คืออโมหะเป็นกุศลมูล.

บทว่า อารมฺมณโต ได้แก่ อารมณ์ของปาณาติบาตเป็นต้นนั่นแลเป็นอารมณ์ของกรรมบถเหล่านั้น.

ชื่อว่าเวรมณี เพราะควรก้าวล่วงนั่นเอง.