อริยมรรคมีนิพพานเป็นอารมณ์ ย่อมละกิเลสทั้งหลายฉันใด, กรรมบถเหล่านั้นมีชีวิตินทรีย์เป็นต้นเป็นอารมณ์ก็ฉันนั้น ย่อมละความเป็นผู้ทุศีลมีปาณาติบาตเป็นต้น.

บทว่า เวทนาโต ได้แก่ กุศลกรรมบถทั้งหมดเป็นสุขเวทนา หรือมัชฌัตตเวทนา.

จริงอยู่ กุศลกรรมบถไม่มีทุกขเวทนา เพราะถึงกุศลแล้ว.

บทว่า มูลโต ได้แก่ กุศลกรรมบถ ๗ ตามลำดับมีมูลเหตุ ๓ ด้วยสามารถแห่งอโลภะ อโทสะ อโมหะของผู้เว้นด้วยจิตสัมปยุตด้วยญาณ, มีมูลเหตุ ๒ ด้วยสามารถอโลภะ อโทสะของผู้เว้นด้วยจิตไม่ประกอบด้วยญาณ, อนภิชฌามีมูลเหตุ ๒ ด้วยสามารถอโทสะ อโมหะของผู้เว้นด้วยจิตสัมปยุตด้วยญาณ, มีมูลเหตุ ๑ ด้วยสามารถอโทสะของผู้เว้นด้วยจิตไม่ประกอบด้วยญาณ.