ปริกฺขาร ศัพท์ในบทนี้มีความว่าของใช้ ดุจในประโยคมีอาทิว่า ๗- เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา - ของใช้สำหรับชีวิตเหล่านี้อันบรรพชิตควรจัดหาไว้.

มีความว่าเครื่องประดับ ดุจในประโยคมีอาทิว่า ๘- รโถ สีลปริกฺขาโร, ฌานกฺโข จกฺกวีริโย - รถคือกาย มีศีลเป็นเครื่องประดับ, เพลาคือฌาน มีความเพียรเป็นจักร.

มีอรรถว่าบริวาร ดุจในบทมีอาทิว่า ๙- สตฺตหินครปริกฺขาเรหิ สุปริกฺขตํ โหติ - นครเป็นอันคุ้มกันด้วยดี ด้วยการแวดล้อมนคร ๗ ประการ. ____________________________ ๗- ม. มู. เล่ม ๑๒/ข้อ ๒๓๗ ๘- สํ. มหา. เล่ม ๑๙/ข้อ ๒๔ ๙- องฺ. สตฺตก. เล่ม ๒๓/ข้อ ๖๔

แต่ในที่นี้ ท่านกล่าว สมฺภารตฺโถ มีความว่า สัมภาระ เพราะอลังการและบริวารมาแยกกัน.