รูปที่เป็นภายในก็สิ้นไปในภายในนั่นเอง ไม่ไปสู่ภายนอก เพราะเหตุนั้นจึงชื่อว่า อนิจฺจํ เพราะอรรถว่าสิ้นไป. แม้รูปภายนอกหยาบละเอียด ทรามประณีต มีในที่ไกล มีในที่ใกล้ ก็สิ้นไปในที่นี้นั่นเอง เพราะเหตุนั้นจึงชื่อว่า อนิจฺจํ เพราะอรรถว่าสิ้นไป.

แม้การพิจารณาทั้งหมดนี้ก็เป็นสัมมสนญาณอย่างหนึ่ง ด้วยสามารถแห่งบทนี้ว่า อนิจฺจํ ขยฏฺเฐน, แต่โดยประเภท มี ๑๑ อย่าง.

อนึ่ง ภิกษุย่อมพิจารณารูปนั้นทั้งหมดว่า ทุกฺขํ ภยฏฺเฐน ชื่อว่าเป็นทุกข์ เพราะอรรถว่าน่ากลัว. สิ่งที่ไม่เที่ยงย่อมนำมาซึ่งภัย ดุจภัยของพวกเทพในสีโหปมสูตร. ๒-

แม้การพิจารณานี้ก็เป็นสัมมสนญาณอย่างหนึ่ง ด้วยสามารถแห่งรูปนี้ว่า ทุกฺขํ ภยฏฺเฐน แต่โดยประเภท มี ๑๑ อย่าง. ____________________________ ๒- สํ. ขนฺธ. เล่ม ๑๗/ข้อ ๑๕๕