บทว่า จตูสุ อิทฺธิปาเทสุ จิตฺตํ ปริภาเวติ - ภิกษุย่อมอบรมจิตในอิทธิบาท ๔ คือ ภิกษุทำอิทธิบาทอย่างหนึ่งๆ ในฉันทะทั้งหลายบ่อยๆ แล้ว ชื่อว่าอบรมจิต ในอิทธิบาทเหล่านั้นด้วยการเข้าฌาน. อธิบายว่า ให้ถือเอาการอบรมฉันทะเป็นต้น.

บทว่า ปริทเมติ - ย่อมข่มจิต คือทำจิตให้หมดพยศ.

บทก่อนกล่าวถึงเหตุของบทหลัง เพราะจิตที่อบรมแล้ว ย่อมเป็นจิตที่ข่มได้แล้ว.

บทว่า มุทํ กโรติ - ทำให้เป็นจิตอ่อน คือทำจิตที่ข่มไว้ได้แล้วอย่างนั้นให้ถึงความชำนาญ. เพราะจิตเป็นไปในอำนาจ กล่าวว่า มุทุ - อ่อน.