บทนี้เป็นไวพจน์ของการตั้งกายไว้ในจิต.

บทว่า อธิฏฺฐาติ - ย่อมอธิฏฐาน คือ อธิฏฐานว่า ขอจงเป็นอย่างนี้เถิด. ท่านกล่าวถึงการน้อมไปเพื่อไขอรรถแห่งความตั้งไว้. ท่านกล่าวถึงอธิฏฐานเพื่อไขอรรถแห่งความน้อมไป. เพราะบทว่า สโมทหติ เป็นบทตั้ง.

บทว่า ปริณาเมติ อธิฏฺฐาติ - เป็นบทขยายอรรถของบทว่า สโมทหติ นั้น. ฉะนั้น ด้วยสามารถแห่งบททั้งสองนั้น ท่านจึงกล่าวว่า ปริณาเมตฺวา - น้อมไปแล้ว

อธิฏฺฐหิตฺวา - อธิฏฐานแล้ว. ไม่กล่าวว่า สโมทหิตฺวา - ตั้งไว้แล้ว.