บทว่า จิตฺตํ อภินีหรติ - ย่อมโน้มจิตไป คือภิกษุนั้นเมื่อจิตนั้นมีอภิญญาเป็นบาทเกิดแล้วด้วยสามารถประการดังกล่าวแล้ว ย่อมโน้มบริกรรมจิตไปเพื่อบรรลุอิทธิวิธญาณ. นำออกจากอารมณ์กสิณแล้วส่งไปมุ่งอิทธิวิธ.

บทว่า อภินินฺนาเมติ - ย่อมน้อมไป คือทำการโน้มไปสู่อิทธิที่ควรบรรลุให้โอนไปสู่อิทธิ.

บทว่า โส คือ ภิกษุผู้ทำจิตให้มีอภินิหารอย่างนี้.

บทว่า อเนกวิหิตํ - หลายอย่าง คือ หลายอย่างมีประการต่างๆ.